के हामीलाई बोर हुन सक्ने क्षमता हराउँदै गएको छ?

काठमाडौं, २१ सेप्टेम्बर २०२६ — कुनै समय पर्खनु भनेको पर्खनु नै हुन्थ्यो।

बसमा बसेर भिडियो हेर्नुपर्दैनथ्यो। लाइनमा उभिँदा सामाजिक सञ्जाल स्क्रोल गर्नुपर्दैनथ्यो। ओछ्यानमा पल्टिँदा फोन खोज्नुपर्दैनथ्यो। यात्राको हरेक शान्त मिनेट संगीत, सन्देश वा मनोरञ्जनले भर्नुपर्दैनथ्यो।

केही भइरहेको थिएन, र त्यो दिनको सामान्य हिस्सा थियो।

आज केही नहुनु नै असहज लाग्न सक्छ।

कुराकानी केही क्षण रोकियो भने हात फोनतिर पुग्छ। यात्रा दिक्क लाग्यो भने भिडियो खुल्छ। काम दोहोरिने भयो भने सामाजिक सञ्जालतिर ध्यान जान्छ। निद्रा तुरुन्त आएन भने स्क्रिन बल्छ।

हामीले बोरियत हटाउने तरिका निकै छिटो सिकेका छौं।

तर प्रश्न यो हो—के हामी बोरियत अनुभव गरेर त्यससँग बस्न सक्ने क्षमता भने गुमाउँदै छौं?

बोरियतलाई प्रायः खेर गएको समयका रूपमा हेरिन्छ। तर मनोविज्ञानमा यसलाई केवल केही नगरेको अवस्था मानिँदैन। अनुसन्धानले बोरियतलाई त्यस्तो भावनात्मक अवस्थाका रूपमा व्याख्या गर्छ, जुन व्यक्तिले आफूले गरिरहेको काममा ध्यान केन्द्रित गर्न नसक्दा वा त्यसमा पर्याप्त अर्थ भेट्न नसक्दा उत्पन्न हुन सक्छ। मनोवैज्ञानिक एरिन वेस्टगेटका अनुसार बोरियतले हामी कुनै गतिविधिमा अर्थपूर्ण रूपमा संलग्न हुन नसकेको संकेत दिन सक्छ।