विशेषगरी दिनभर पानीसमेत नखाई व्रत बस्ने परम्परालाई लिएर स्वास्थ्य र व्यक्तिगत छनोटको विषयमा पनि चर्चा हुने गरेको छ। व्रत कसरी बस्ने भन्ने कुरा व्यक्तिको धार्मिक आस्था, स्वास्थ्य अवस्था र व्यक्तिगत निर्णयसँग सम्बन्धित हुन्छ।
यही विविधताले आजको तीजलाई अघिल्ला पुस्ताले मनाएको तीजभन्दा फरक बनाएको छ।
दर खाने परम्परा पनि अहिले पारिवारिक घेराभन्दा बाहिर विस्तार भएको छ। महिला समूह, कार्यालय र संस्थाले आयोजना गर्ने ठूला दर कार्यक्रम सामाजिक जमघटजस्तै देखिन थालेका छन्। एउटै शैलीको पोसाक, संगीत, नृत्य र सामूहिक खानाले यस्ता कार्यक्रमलाई थप उत्सवमय बनाउँछन्। काठमाडौंमा तीज आसपास यस्ता कार्यक्रमको संख्या उल्लेख्य हुने गरेको छ।
तर तीजका पुराना परम्परा अझै स्पष्ट रूपमा कायम छन्।
महिलाहरू माइती जान्छन्, रातो पहिरन लगाउँछन्, तीजका गीत गाउँछन्, शिव–पार्वतीको पूजा गर्छन् र मन्दिरमा भेला हुन्छन्।
यसरी तीजले धेरै महिलाका लागि धर्म, परिवार, मित्रता, सम्झना, सांस्कृतिक पहिचान र आत्मअभिव्यक्तिलाई एउटै अवसरमा जोड्छ।
आजको दर खाने दिन त्यसै वार्षिक चक्रको सुरुवात हो। महिलाहरू आज आफन्त र साथीभाइसँग भेला भएर भोज, गीत र नृत्यमा सहभागी हुनेछन्। भोलि भने मुख्य तीज व्रतका लागि धेरै महिला उपवास बस्नेछन् र शिव मन्दिरमा पूजा गर्न जानेछन्।
त्यसपछि तीजसँग जोडिएका अन्य धार्मिक गतिविधि जारी रहनेछन् र सेप्टेम्बर १६ मा ऋषि पञ्चमी मनाइनेछ।
यस अर्थमा २०२६ को तीज पुरानो धार्मिक परम्परा र परिवर्तन हुँदै गएको सांस्कृतिक अभ्यास दुवै हो। यसको धार्मिक आधार पार्वती र शिवको कथामा जोडिएको भए पनि नेपाली महिलाले यसलाई मनाउने शैली सहरीकरण, बसाइँसराइ, रोजगारी, प्रविधि र महिलाको बदलिँदो सामाजिक भूमिकासँगै परिवर्तन हुँदै गएको छ।
कुनै पुस्ताका लागि तीज माइतीघरमा दिदीबहिनीबीच गाइएका गीतको सम्झना हुन सक्छ। अर्को पुस्ताका लागि यो कार्यालयको दर कार्यक्रम, मन्दिरको पूजा, सामाजिक सञ्जालमा साझा गरिएको तस्बिर वा साथीहरूसँग बिताएको उत्सवमय साँझ हुन सक्छ।
रूप परिवर्तन भए पनि तीजले नेपाली महिलालाई एकसाथ भेला हुने, आफ्नो परम्परा सम्झने, धार्मिक आस्था व्यक्त गर्ने र आफूअनुसार तीजको अर्थ तय गर्ने अवसर दिइरहेको छ।